بيانيه كانون صنفي معلمان ايران

در آستانه هفته معلم

همکاران محترم؛

    بي­ترديد سال 86 يکي از تيره­­ترين سال­هايي بود که جامعه معلمان ايران تجربه کرده است. بعد از تجمعات با شکوه معلمان در اسفندماه 85 که با دستگيري تعداد زيادي از فعالان صنفي و ضرب و شتم شمار زيادي از فرهنگيان شريف پايان يافت، به دليل سانسور شديدي که به واسطه­ي بخشنامه شوراي عالي امنيت ملي بر رسانه­ها حاکم شد چنين به نظر رسيد که تشکل­هاي صنفي سکوت پيشه کرده­اند و يا از وحشت، در لاکِ خويش فرو رفته­اند و يا همکاران خود را فراموش کرده­اند.

در چنين شرايطي جا داشت مسئولان کشور به ويژه نهادهاي امنيتي که هر حرکت اعتراضي را مخلِّ امنيت جامعه قلمداد مي­کنند و همواره مدّعي هستند که آنچه در جهت بهبود وضع معيشتي معلمان تا کنون انجام گرفته حاصل تلاش مسئولان بوده و تشکل­هاي صنفي و اعتراضات معلمان هيچ‌ گونه تأثيري در پاسخگوئي به مشکلات فرهنگيان نداشته است فرصت را غنيمت شمرده و در عمل اين ادعاي خود را به اثبات مي­رساندند و با حلّ تدريجي مشکلات فرهنگيان ضرورت برگزاري تجمعات، تحصن­ها و انجام حرکت­هاي اعتراضي را به کلّي نفي و انکار مي­کردند.

اما همان گونه که شاهد هستيم، آن گونه عمل کردند که حتي صداي اعتراض برخي از همکاران بي­تفاوت نيز به هوا برخاست و اکثريت معلمان هرگونه ترديد نسبت به اين جمله که « تا نگريد طفل کي نوشد لبن » را در باور خود از بين بردند. با اين وصف مسئولان مربوطه نه تنها به انتظارات بر حق معلمان پاسخي ندادند بلکه با سوء استفاده از فضاي موجود به کلّي همه وعده­هاي داده شده را از ياد بردند. به طوري که حتي حقوق اندک معلمان حق­التدريس نيز بيش از 6 ماه به تأخير افتاد و در عوض با توزيع توهين­آميز بن­هاي نخود و عدس و ... به تحقير بيشتر فرهنگيان پرداختند.

همکاران گرامي

طي يک سال گذشته ما و شما خار در چشم و استخوان در گلو به انتظار نشستيم تا شايد عقلاي قوم به خود آيند و در روش­هاي مذکور تغييري ايجاد نمايند. اما نامه­ها، گلايه­ها، طومارها و زمزمه­هاي معلمان در دفاتر مدارس تا کنون به گوش هيچکس نرسيد و احدي خود را موظف به پاسخگويي به اين قشر فرهيخته نديد و مسئولان کشور با اين عمل خويش به معلمان آموختند که تنها راه رسيدن به حقوق حقّه فرهنگيان، اتحاد، همدلي و همراهي است. آن گونه که در اسفندماه 85 شاهد آن بوديم.

عزيزان

در شرايطي که اخبار معلمان را در رسانه­ها منعکس نمي­کنند و وزير و ساير مسئولان کشور از گفت و گو با تشکل­هاي صنفي و نمايندگان معلمان خودداري و راه مذاکره را به کلي مسدود کرده­اند، در شرايطي که صندوق ذخيره فرهنگيان را که سهام داران اصلي آن خود فرهنگيان هستند به دست نااهلاني که عداوت برخي از آنان با فرهنگيان کاملاً محرز است سپرده­اند. در شرايطي که علي­رغم وعده­هاي داده شده ضعيف­ترين افراد به بالاترين پست­هاي اين وزارتخانه گمارده مي­شوند، در شرايطي که اکثريت نمايندگان مجلس در برابر خواست فرهنگيان مي­ايستند و از وزيري که منفور معلمان بوده است حمايت مي­کنند و پس از برکناري وي توسط رئيس جمهور فرد نالايق ديگري را که مجلس براي وزارت تعاون صلاحيتش را تأئيد نکرده بود براي وزارت بر نهادي به گستردگي جمعيت کل کشور تأئيد مي­کنند، در شرايطي که با وجود تورمِ کمرشکن کنوني که به طور مضحکي صداي اعتراض خود مسئولان را نيز درآورده است براي سال 87 فقط 6 درصد افزايش حقوق در نظر گرفته مي­شود،

 در شرايطي که با وجود وعده­هاي داده شده و مصوبه مجلس، شخص رئيس جمهوري در اجراي قانون مديريت خدمات کشوري تعلل مي­کند، در شرايطي که حقوق ناچيز فرهنگيان حتي نيمي از اجاره مسکن آنان را پوشش نمي­دهد و معلمان با مشغول شدن به کارهاي دوم و سوم و بعضاً تحقيرآميز کارآمدي خود را از دست مي­دهند و زندگي فلاکت­باري را مي­گذرانند، در شرايطي که فعالان صنفي در سراسر کشور تنها به اين جرم که پرسيده­اند چرا قوانين مصوب خود را اجرا نمي­کنيد و چرا افراد نالايق را کنار نمي­گذاريد با احکامي چون زندان، تبعيد، انفصال از خدمت، تنزل گروه و ... مواجه مي­شوند. به راستي چه بايد کرد؟ آيا معلمان در برابر همکاران و ساير اقشار جامعه به ويژه دانش­آموزاني که چهره­هايشان هر روز زردتر از روز قبل مي­گردد هيچ مسئوليتي ندارند؟ آيا نبايد پرسيد که چرا از آمدن پول نفت که قيمت آن به شکل سرسام­آوري افزايش يافته است بر سرِ سفره ملت ايران خبري نيست؟  

بر اين اساس و با توجه به اينکه کانون صنفي معلمان سالگرد حادثة تلخ اسفند 85 را به دليل شرايط خاص کشور (انتخابات مجلس) به سکوت برگزار کرده است، حقِ خود و جامعه بزرگ فرهنگيان مي­دانيم که همچون ساير اقشارِ جامعه از جمله کارگران مراسم خاصي را براي اين هفته معلم تدوين و اجرا نماييم. اميدواريم همه همکاران فرهنگي از زن و مرد، پير و جوان، شاغل و بازنشسته، رسمي و حق­التدريس در مدارس دولتي و غيرانتفاعي با هر ديدگاه و تفکري، تنها و تنها به نيتِ دفاع از شرافت معلمي خويش و در پاسخ به بي­مهري­ها، توهين­ها و تحقيرهايي که صورت گرفته و مي­گيرد، همدلي، همزباني و همراهي خود را يکبار ديگر به مردم و مسئولان بنمايانند تا بعد از اين احدي به خود اجازه ندهد که اين قشر فرهيخته، زنده و پويا را ناديده بگيرد و يا نسبت به نمايندگان آنان بي­حرمتي روا دارد. 

برنامه­هاي کانون صنفي معلمان ايران در هفته معلم:

1- پنج­شنبه 12 ارديبهشت از ساعت 15 الي 17 حضور همزمان و با شکوه فرهنگيان تهراني در شهرري، ابن­بابويه، مزار مرحوم دکتر خانعلي و همکاران قمي بر مزار استاد مطهري به منظور تجديد عهد با همکاران براي آغازي دوباره.

2- روز دوشنبه 16 ارديبهشت حضور در مقابل سازمان آموزش و پرورش تهران واقع در ميدان فلسطين، خيابان برادران مظفر از ساعت 30/13 الي 30/15 .

3- از تمامي همکاران فرهنگي تقاضا مي­کنيم که از فرصتِ هفته گراميداشت مقام معلم استفاده کرده و به جاي برگزاري مراسم رسمي و تکراري و تحقيرآميز، در طول هفته معلم، بخشي از وقت کلاس را به تبيين و توضيح مشکلات آموزش و پرورش، معلمان و دانش­آموزان، مشکلات فضاهاي آموزشي و ساير مسائل ديگر که به دليل بي­تدبيري مسئولان دامنگير آموزش و پرورش شده است بپردازند تا در غياب رسانه­هاي مستقل، به وظيفة معلمي خود آنگونه که مي­بايست عمل نماييم.

در خاتمه به مسئولان مربوطه اعلام مي­کنيم چنانچه تا روز دوشنبه 16/2/87 حداقل به دو خواسته معلمان و تشکل­هاي صنفي:

1- پرداخت مطالبات معلمان به ويژه حق­التدريس همکاران که بيش از 6 ماه به تأخير افتاده است

2- لغو تمامي احکام هيئت­هاي تخلفات اداري که جزء اختيارات وزير است اقدام نکنند،

در تجمع روز دوشنبه حرکت اعتراضي بعدي را در جمعِ همکاران به اطلاع آنان خواهيم رساند.

اميد است همکاران گرامي با درک شرايط حساس کنوني و با توجه به سانسور شديد مطبوعات، در توزيع گسترده اين بيانيه و اطلاع­رساني به موقع به ساير همکاران از هر طريق ممکن آن­گونه که شايسته است همت گمارند.

با سپاس

کانون صنفي معلمان ايران

26/1/1387