پيام رئيس جمهور به مناسبت شهادت معلم فداكار نيشابوری

آقاي رئيس جمهور زندگان را دريابيد!!!  ما ياد گرفته‌ايم از مردگانمان چگونه تجليل کنيم...

رئيس جمهور در پيامي درگذشت معلم فداكار مرحوم محمود رضا واعظي‌‌نسب را به خانواده آن مرحوم، ملت و جامعه فرهنگيان تبريك و تسليت گفت.

به گزارش دفتر امور رسانه‌هاي رياست جمهوري، متن كامل پيام محمود احمدي‌نژاد به اين شرح است:

بسم الله الرحمن الرحيم

خانواده معزز مرحوم واعظي‌نسب

معلمان شريف و فداكار كشور

عروج زيباي معلم عزيزمان جناب آقاي محمودرضا واعظي نسب را به شما، ملت عزيز ايران و جامعه فرهنگيان تبريك و تسليت عرض مي‌كنم. از خودگذشتگي اين معلم عزيز كه با فدا كردن هستي خويش، جان دانش‌آموزي را از مرگ رهانيد، جلوه‌اي ديگر از محبت و عشق و دلسوختگي معلمان عزيز كشور ماست.

اقدام اين معلم شريف، تعليمي عملي و درسي ماندگار براي همه نوجوانان و جوانان كشور ما در طول نسل‌هاي متوالي است. او معلم جاودانه كلاس محبت و عشق است. او مدرس ماندگار كلاس ايثار و فداكاري است. او نمونه‌اي از معلمان شريف كشور ماست. معلمان عزيز در حقيقت آموزگاران درس پاكي و شرافت و از خودگذشتگي و ايثار و كمال اخلاق انساني هستند.

بدخواهان ملت ايران دائماً در تلاش هستند با بهانه‌هاي گوناگون به عزت و شرافت معلمان عزيز ما تعرض كنند اما امروز خلع سلاح هستند.

بواسطه دلسوختگي و فداكاري معلمان عزيز كشور است كه امروز جوانان ما ستارگان سپهر اخلاق و علم و انديشه و هنر و ادب در جهان هستند.

معلمان كاروان سالار علم و هنر و پيشرفت و تعالي كشورند و ملت عزيز ايران افتخار مي‌كند كه تعليم و تربيت فرزندان خود را به ايشان واگذار كرده است.

مجدداً رحلت اين معلم فداكار را به خانواده محترم آن مرحوم، ملت شريف ايران و خصوصاً معلمان عزيز كشور تسليت مي‌گويم.

مطمئناً اين معلم عشق و ايثار در تاريخ ملت ما جاودانه خواهد ماند.

محمود احمدي‌نژاد

به گزارش فارس، محمودرضا واعظي نسب كه هفته گذشته دانش‌آموزان دبستان شهداي ابراهيمي نيشابور را به اردو برده بود در هنگام بازي فوتبال، با مشاهده افتادن دروازه فوتبال به روي يك دانش‌آموز ابتدايي، به سرعت دانش‌آموز را به كناري پرت ‌كرد اما دروازه آهنين بر سر خودش فرود آمد.

اين معلم دچار خونريزي مغزي شد و در نهايت به اغما رفت كه به رغم تلاش پزشكان، شنبه شب فوت كرد. به نقل از دانا 

رنج نامه يک معلم

خود كرده را تدبير نيست.

از ماست كه بر ماست.

تعطيلات نوروز بهانه‌اي شد تا جهت تجديد روحيه و قوا مسافرتي را تدارك ببينيم، به دنبال يافتن يك همسفر بودم كه از بخت بلند يكي از آشنايان كه در اداره دارايي شاغل است را يافتم، چيزي در دلم گواهي داد منصرف شوم ولي خيرگي كردم و دل را به دريا زدم و رفتم.

از همان بدو حركت‏، صحبت بيتوته بين راه بود كه با توجه به فرهنگي بودن من، قضيه گرفتن اتاق در مدارس بين راه به عنوان راه حل در نظر گرفته شد، ته دلم لرزيد با خود تصميم گرفتم هر بار به بهانه‌اي موضوع را منحرف كنم. تا قم همه چيز به خير و خوشي گذشت، در قم با هماهنگي كه توسط همسفرم صورت گرفت يك سوئيت كامل از طرف اداره دارايي در اختيار ما قرار گرفت، با ديدن سوئيت دلهره‌ام بيشتر شد، چند روز سفر قم به سر آمد و راه شمال را در پيش گرفتيم در شمال هم با زيركي قضيه مدرسه را به پلاژ تبديل كردم! و موضوع ختم به خير شد، ولي از بخت بد‏، درست وقتي كه فكر مي‌كردم همه چيز به خير و خوشي گذشته است، گرفتار شدم!

موقع برگشت به گرگان كه رسيديم، همه خسته بودند و به دنبال جايي مي‌گشتند تا شب را در گرگان بمانند كه موضوع مدرسه دوباره مطرح شد، در حين گشتن در شهر مقابل مدرسه‌اي توقف كرديم، با خود گفتم شايد بتوان شب را در همين مدرسه به سر ببريم ، وارد كه شدم باورم نمي‌شد! اتاق‌هاي تميز! ماشين‌هاي مدل بالا! تلويزيون و يخچال اختصاصي! و . . .

با خود گفتم ديدي خيلي بدبين بودي! با خوشحالي سراغ سرايدار مدرسه رفتم و از او پرسيدم اتاق خالي موجود است يا نه؟وقتي گفت پنج شش اتاق خالي داريم گل از گلم شكفت!

پس از تماس سرايدار با ستاد اسكان، بنا شد من نامه‌اي از ستاد اسكان گرگان بياورم و ماندگار شويم، بچه‌ها را گذاشتيم و به اتفاق همسفرم به دنبال آدرس ستاد اسكان رفتيم. در ستاد غلغله بود، با هزار زحمت خودم را به جلو رساندم و به مسئول ستاد كه به زور ته ريشي، چهره موجهي ساخته بود گفتم يك نامه اقامت جهت دبيرستان ايمان لطف كنيد. نگاهي كرد و گفت در آن دبيرستان جا نداريم، گفتم من آن‌جا بودم، پنج ، شش اتاق خالي داشت، سرايدار هم با ستاد تماس گرفت بنا شد من نامه‌اي بگيرم و خانواده‌ام هم الان آن جا هستند. با موبايلش شماره سرايدار را گرفت و با لهجه شمالي به او گفت چرا گفتي اتاق‌ها خالي است؟ آن جا را براي بچه‌هاي سازمان نگه داشته‌ايم ! بنده خدا فكر مي‌كرد به زبان اسپانيولي صحبت مي‌كند و من اصلا نمي‌فهمم او چه مي‌گويد.

گوشي را قطع كرد و گفت ديدي تو اون مدرسه جا نداريم ! بگو و مگو و . . .  خلاصه نام مدرسه‌اي ديگر را در ليست نوشت. با خانواده به مدرسه جديد رفتيم، روز بد نبينيد مدرسه‌اي قديمي و كلاس‌هاي پر از گرد و خاك، ميز و نيمكت‌ها را گوشه اتاق روي هم سوار كرده بودند و تكه موكتي كه رد كفش‌هاي فراوان روي آن بود، گوشه‌اي از اتاق را پوشانده بود، پاي تخته سياه پر از گرد گچ و . . . خيلي از وضع موجود خجالت مي‌كشيدم كه همسفرم معرفت كرد و گوشه‌اي از كلاس روي صندلي نشست و گفت به ياد ايام تحصيل افتاده است و . . . هنوز من از شوك در نيامده بودم كه بچه او حين دويدن سرش به يكي از نيمكت‌ها خورد و شكست و من ماندم و شرمندگي. . .

در راهرو مدرسه به چهره همكاراني نگاه مي‌كردم كه چروك رنج سالهاي تدريس را كه به راحتي مي‌شد روي چهره آن‌ها ديد و ديدم كه آنها هم مثل من شرمنده‌اند.

شب را به اين فكر مي‌كردم كه بهبود وضعيت منزلت و معيشت فرهنگيان و هزار ويك شعار ديگر! كه به يادم آمد فرمايش يكي از بزرگان سياست را كه معتقد بود ارتش و آموزش و پرورش ارگانهاي مصرفي هستند، خون دل خوردم تا به او بفهمانم كه ارتش ضامن امنيت مملكت است و در سايه امنيت مي‌توان به ساير امور پرداخت، و توليد فقط كالا و جنس نيست، و ارتش بالاترين توليد كه همان امنيت و ثبات مملكت باشد را به وجود مي‌آورد.

و آموزش و پرورش محل توليد فرهنگ و فن است، محل اتصال گذشته و آينده كه زيربناي فرهنگي يك كشور را مي‌سازد و چه توليدي از اين مهم‌تر؟

 و كجا مي‌توان با تهاجم فرهنگي مبارزه كرد؟

كجا مي‌توان افرادي تحويل جامعه داد داراي تخصص و انديشه و تعهد بهتر از مجموعه آموزش و پرورش؟

اما دريغ و درد كه بسياري از همين دانش‌آموختگان، حتي حرمت استادي كه نوشتن و انديشيدن را به آنان آموخت پاس نمي‌دارند و باز جاهلانه جفا مي‌كنند بر اين مجموعه مظلوم.

اگر گفته شود كه دولتمردان و بزرگان سياسي هم، اين گونه مي‌انديشند سرخ و سفيد مي‌شوند كه چه و چه، در عمل همان مي‌كنند كه ذكر شد.

اين است كه هميشه ضعيف‌ترين وزير از آن آموزش و پرورش است، كه تازه نيامده مدعي شده كه 80% سوالات دانش‌آموزان در مدارس بدون جواب است !!! از كجا اين آمار دقيق را آورده ! وا...العلم !

آقايان عموما در همه امور مدعي تخصص‌اند! هر كه از راه مي‌رسد مي‌خواهد كار انقلابي بكند، همه گذشته را از ريشه بكند و از نو بكارد، نه اين كه از انقلاب اسلامي بسيار گفته‌ايم، همگان بر آن شده‌اند كه هر كاري از نوع انقلابي آن خوب است، غافل از اين كه انقلاب آخرين و پرهزينه‌ترين راه است، نه اولين و بهترين راه.

بزرگان ما دست آموزگار كلاس اول خود را مي‌بوسند و تمجيد مي‌كنند ولي در عمل هيچ.

صحبت از منزلت و معيشت گذشته است، اصلا دغدغه فرهنگ و نسل آينده به وجود آمده است!

در كشور ما خوابيدن يك روز صنعت نفت فاجعه است! ولي تعطيلي هفتگي مجموعه آموزش و پرورش اصلا اهميت ندارد!

اين است كه معاون وزير نفت نسبت به اجراي قانون خدمات كشوري تلويحا تهديد به اعتصاب مي‌كند وآن قدر مهم است كه به طور كامل لايحه خدمات كشوري رنگ عوض مي‌كند ولي . . .

اخيرا هم كه شايعه استفتا از علما مبني بر حرمت حقوق معلمان در تابستان كه داغي ديگر شد، آن هم در دوره‌اي كه هر شايعه‌اي هر چند كه با لبخند به افكار عمومي به عنوان سناريوي سيزده معرفي شود، بعدا به وقوع مي‌پيوندد! و با وقاهت تمام توجيه مي‌شود!

قرار بود معلمان در تابستان يك ماه بازآموزي كنند، يك ماه استراحت كنند و يك ماه كلاس جبراني و امتحان شهريور.

دولتمردان از ترس هزينه‌ها همه را به نفع خود مصادره كردند و بعد تهمت و افترا . . .

البته شايعه رد شد ولي آيا رواج شايعه خود يك سياست جهت تهديد، فريب و تشويش ذهن قشر فرهنگي نيست؟ و شايد يك خط و نشان . . . نمي‌دانم !

ارتقاء وضعيت منزلتي و معيشتي فرهنگيان، ساختار فرهنگي، تهاجم فرهنگي، حركات انقلابي، حرمت حقوق، شايعه، واقعيت، ريشخند و لبخند، تعارف و تكلف، واقعيت و . . . 

برگرفته از صدای معلمان کویر سربدار 

نظام هماهنگ و بازي دادن معلمان!

امير منصور برقعي، در حاشيه‌ي جلسه هيأت دولت و در جمع خبرنگاران اظهار داشت: تعداد آيين نامه‌هاي مربوط به اجراي اين قانون، بسيار زياد است و براي تدوين آيين نامه‌هاي آن، حداقل يك سال زمان نياز است.

برقعي، تصريح كرد: اگر در طول سال اين امكان فراهم شود و كار تهيه‌ي آيين‌نامه‌ها به پايان برسد، اميد است از منابعي كه در نظر گرفته شده، لايحه از سال 88 اجرا شود!

لايحه‌ي مديريت را چهار سال به تعويق انداختند. حالا هم که به صورت قانون در آمده، آن را تا سال 88 به تعليق درآورده‌اند و وعده‌ي سرخرمن مي دهند!

ايران اکونوميست: قائم مقام وزير نفت هفته گذشته با ارسال نامه‌اي به عزيزي، معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهور، مدعي شد آقاي دکتر احمدي نژاد دستور داده‌اند که صنعت نفت از شمول قانون مديريت خدمات کشوري مستثني و صنعت نفت، طبق مقررات استخدامي خود اداره شود. اين در حالي است که در زمان بررسي و تصويب قانون مديريت خدمات کشوري، مقامات وزارات نفت درخواست و فشار بسيار شديدي براي مستثني شدن وزارن نفت و شرکت‌هاي تابعه از اين قانون داشتند اما نمايندگان مجلس با درخواست مقامات وزارت نفت مخالفت کردند ولي مقرر کردند زحمات از آن دسته از کارکنان صنعت نفت که در شرايط سخت کاري مشغول کار هستند با پاداش‌هاي ويژه جبران شود.

من که جيک و جيک مي‌کنم برات، تخم کوچيک مي‌کنم برات، بذارم برم؟

من که ميو ميو مي‌کنم برات، موشارو چپو مي‌کنم برات، بذارم برم؟

من که واق و واق مي‌کنم برات، دزدا رو چلاق مي‌کنم برات، بذارم برم؟...

و در اين ميان فقط آموزش و پرورش است که کماکان پشت در خواهد ماند ...

به ياد سرنوشت نظام هماهنگ طي ۱۵ سال پيش  مي افتم ... اين که آنقدر معطل ماند که ديگر اجرا ي آن  خاصيتي نداشت ... واينکه يکي يکي همه را از آن مستثني کردند و فقط آموزش و پرورش ماند تا با خودش هماهنگ باشد !!! 

متاسفيم که برخي از مسئولين نمي خواهند قبول کنند که آموزش و پرورش سازنده‌ي آينده‌ي کشور است. چه قدر طول مي کشد تا فرهنگ اين کشور به جايي برسد تا مردم و مسئولين عملا بپذيرند  براي آنکه نسل آينده بي‌سواد و لاابالي بار نيايد بايد قشر فرهنگي به وضعيتي حداقل همسطح ساير اقشار برسد که پزشک تن جامعه‌ي امروز و فرداي ما معلمان هستند. افسوس که چشمها را بسته‌اند و نمي توانند  ببينند اين گروه دارد نيازمند تر از آن مي شود که بتواند کاري کند... كانون صنفي مدني تهران